Filip Weytjens (brouwerij De Leeuw) is Belgische directeur in Nederland – “Limburgers zijn meest bescheiden Vlamingen en Nederlanders”

Filip Weytjens uit As is sinds 2007 directeur van de Nederlandse brouwerij De Leeuw in Valkenburg. Die is overigens in handen van Brouwerij Haacht in Boortmeerbeek. Sinds maart 2009 is Filip ook verkoopmanager West-Limburg voor Brouwerij Haacht. Limburg XL in de praktijk.

“In West-Limburg bestaat 35% van de volumeomzet uit ‘speciaalbieren’, in Oost-Limburg is dat 10%.”

“Ik was al meteen positief verrast over de vele overeenkomsten tussen de twee Limburgen. Een Limburger is een stille werker. Hij is bescheiden, flexibel en Bourgondisch. Een Nederlandse Limburger is zeker geen Hollander. Privé kwam, weet ik nu, mijn familie te weinig in Oost-Limburg. We gingen wel eens winkelen in Maastricht en in Weert. Weert omdat het dichtbij ligt en Maastricht om de aantrekkingskracht van de stad. Ik heb de Limburgse eenheid onderschat.”

Toch zijn er ook verschillen: “Als een ‘Oost-Limburger’ een horecazaak begint, pakt hij dat efficiënter aan. Hij werkt zijn plannen gedetailleerd uit en komt met een financieringsplan. Accountants vervullen hier ook vaak de rol van adviseur en wie zijn zaak verkoopt, schakelt een horecamakelaar in. Het professionalisme in de horeca groeit trouwens in beide Limburgen.”

Een Oost-Limburger zal niet zo snel een ‘speciaalbier’ (niet-pilsener) drinken. “In West-Limburg bestaat 35% van de volumeomzet uit ‘speciaalbieren’, in Oost-Limburg is dat 10%. Maar dat percentage stijgt, met name in deze provincie. Dat is prima: ‘speciaalbieren’ zijn heel vaak Belgisch en niet zelden van ons. Overigens is er een aanmerkelijk prijsverschil in ‘speciaalbieren’ aan beide kanten van de Maas.”

De markt

“Leeuw is een Nederlands biermerk met eigen zaken en contractanten, vooral in Nederlands Limburg en Brabant. De huidige eigenaar heeft de activiteiten boven de rivieren verkocht. De brouwerij staat in Valkenburg, maar de bieren – pilsener, oud bruin, Valkenburgs Wit en bock – worden in Boortmeerbeek gebrouwen, naar authentiek Valkenburgse recepturen. Onze Primus pilsener vind je er nauwelijks, wel onze ‘speciaalbieren’, waters en limonades en de wijnen en koffie die wij aanbieden.”

Hij is nu verantwoordelijk voor de verkoop in twee Limburgen, met elk een ander pilsener-merk. “Dat is te combineren. Ik sta er niet alleen voor. Bij ons werken zeer competente mensen met veel ervaring. En het heeft soms zijn voordelen. Zo is de drankvoorziening van het Hartbufkes Preuve in Maaseik in handen van de Oost-Limburgse firma Hansen Dranken uit Linne. Dat bedrijf legt de complete infrastructuur aan. Wij werken in Nederland nauw samen met Hansen en dankzij dat contact stromen nu Primus pilsener en onze ‘speciaalbieren’ op het Hartbufkes Preuve. De grenzen zijn dikwijls veel vager dan wij zelf denken.”

Vlaming of Limburger, feit blijft dat Weytjens in Nederland een Belgisch product aan de man brengt. “Daar ben ik trots op. Het is ook een meerwaarde. Belgische ‘speciaalbieren’ staan voor kwaliteit. Maar Leeuw bier beschouw ik als een Nederlands product, al wordt het in België gemaakt. Ik ben ook blij dat onze eigenaar de eigenheid van dat product in stand houdt.”

Hij heeft intussen in Nederland ook ‘speciaalbier’ ontdekt dat in België onbekend is: Bockbier. Het wordt door alle Nederlandse brouwerijen gebrouwen in het najaar en is hier het meest gedronken ‘speciaalbier’. In België kent niemand het.”

De ambitie

Filip, geboren en getogen in Bocholt, studeerde toegepaste economische wetenschappen aan de Universiteit in Hasselt. Hij werkte vervolgens voor Philip Morris Belgium en voor Varika. “Ik heb voor deze studie gekozen om haar breedte: recht, economie, accountancy, psychologie, het zit er allemaal in. Bij Philip Morris begon ik in 1996 als junior vertegenwoordiger en ik nam er afscheid in 2000 als sales promotor. In die hoedanigheid zocht ik nieuwe outlets voor sigaretten. Die vond ik onder andere in videotheken.”

Hij stapte over van een multinational naar een familiebedrijf. “Varika is een groothandel in tabak en snoepgoed die zelf automaten plaatst, onder andere in de horeca. De eigenaar stierf in 2001 en samen met zijn echtgenote heb ik de zaak voortgezet.”

Tot hij eind 2006 werd benaderd door een headhunter voor zijn huidige functie. “Ik was verrast, maar ook een beetje uitgekeken op het werk bij Varika. Bij mijn eerste bezoek aan Haacht sloeg de vonk meteen over. Het klikte. Haacht is een familiebedrijf waar traditie en vakmanschap centraal staan.”

Op 1 februari 2007 trad hij in dienst. “Ik volgde eerst een interne opleiding van drie maanden. Ik heb alle afdelingen doorlopen en ken nu de belangrijke mensen. Ook bezocht ik de regiokantoren. Haacht is provinciaal gestructureerd. Elke regio heeft een eigen commercieel bureau: in Vlaanderen, Brabant, Antwerpen, Wallonië en Limburg. Op die manier sta je dicht bij de mensen en kan je je goed integreren in verenigingen. We distribueren ook via onafhankelijke depothouders.”

In mei 2007 begon Filip in Valkenburg. “Toen werd net mijn tweede kind geboren, dus de eerste maand was ik nauwelijks op kantoor.”

Had het hoofdkantoor van Brouwerij De Leeuw in Amsterdam gestaan, dan had Weytjens de functie aan zich voorbij laten gaan. “Ik hecht belang aan regionale betrokkenheid. En mijn familie is ook belangrijk. Op mijn 45 minuten durende autorit naar huis verwerk ik nu de hele arbeidsdag. Thuis is er tijd voor echtgenote en kinderen. Natuurlijk zijn er in deze branche veel verplichtingen in de weekeinden. In de toekomst zal het gezin daar vaak mee naar toe kunnen. De kinderen zijn nu met twee en vijf jaar nog wat te klein. Horeca is en blijft fascinerend. Daar gebeurt het! Dat is emotie.”

De verkenning

“Wat niet wegneemt dat het hele gezin al mee is geweest naar de kerstmarkt in Valkenburg. Veel West-Limburgers bezoeken de kerstmarkten in Aken en Düsseldorf, terwijl de grotkerstmarkt in Valkenburg veel mooier is.”

Het is een feit: veel Oost-Limburgers bezoeken parken, centra en terrassen aan de overkant van de Maas, terwijl dat andersom veel minder het geval is. “Het mergel-heuvelland tussen Valkenburg en Vaals, met plaatsjes als Mechelen, Epen en Vijlen is voor mij een geweldige ontdekking. Dat is echt klein Toscane, met schitterende natuur, goede gastronomie, vriendelijke ontvangst en veel bezienswaardigheden. Ik attendeer mijn vrienden er vaak op die graag naar de Ardennen gaan. Dit is een mooi alternatief, dichterbij. Ik heb hier ook mooie stads- en dorpskernen leren kennen: Thorn, Sittard, Stevensweert,… Het is allemaal even authentiek. Welke West-Limburger is ooit in Valkenburg geweest? We kennen de plaats allemaal van naam, maar verder? We kennen elkaars gebied te weinig. Gelukkig is er een inhaalslag bezig. Ik heb hier trouwens ook carnaval goed leren kennen.”

Het is wel wennen dat de meeste cafés aan de oostkant van de Maas pas laat open gaan. “Een pint pakken om tien uur ‘s morgens is moeilijk. Wat ik weer typisch Nederlands Limburgs vind, is de koffie met vlaai ‘s morgens.”

De acceptatie

Als Vlaming wordt hij gemakkelijk geaccepteerd door de Nederlanders. “Ik kom hier ook niet om te vertellen hoe het moet. Ik ben geen schoolmeester en niet de Belg die de Nederlanders zaken komt uitleggen en de wet voorschrijft. Hier zitten mensen met veel meer ervaring dan ik in de branche. Doorslaggevend is dat we allemaal Limburgers zijn.”

In de rest van Nederland slaat de licht-Vlaamse tongval van Weytjens ook goed en vooral charmant aan. “De Hollanders hebben zeker geen hekel aan Vlamingen. Overigens zijn Limburgers ook erg welkom in de omgeving van Luik.”

Er is verschil: “Wij zien op tv Hollandse schreeuwers en horen op de campings groot Hollands lawaai. Maar dat zijn doorgaans geen Limburgers. Ja, een Antwerpenaar schreeuwt ook harder dan een West-Limburger. Wij zijn een beetje meer bescheiden. Wij Limburgers hechten aan elkaar. Rowwen Hèze? Ja, die zijn bij ons ook erg populair, meer dan in de rest van Vlaanderen.”

Hij is bescheiden. “Ik zoek de publiciteit niet. Ik ben geen schreeuwer. Dat is niet de aard van de Limburger. Limburgers zijn de meest bescheiden Vlamingen en de meest bescheiden Nederlanders. We zijn minder extravert, misschien zelfs conservatiever, maar niet slechter. Als je hier eenmaal geaccepteerd bent, kan je ook niet gauw meer kwaad doen.”

De eenheid van de twee Limburgen komt het best tot zijn recht als men elkaar respecteert, vindt hij. “Houd de eigenheid overeind. Voor wie zijn horecabedrijf wil verbouwen, hebben wij eigen, Vlaamse architecten in dienst. Een Nederlander komt met gedurfdere voorstellen, een Vlaming met meer gedegen materialen en meer traditie. Dat moet je zo laten.”

Bert Salden

Geen gerelateerde berichten.